~ во ветрот...

02. 06. 2009

Една мала девојка во црн фустан се смееше. А потоа се расплака.

Не сакам да го пронајдат. Сакам да плови со водата, да се стопи, да се спои со неа. Душата му ја зема ветрот што мине над неа, а шепотот, меурчињата без смисла, да останат заробени во водата.

Стоевме на брегот вечерта сите, како црни стреи со стегнати столбови, стоевме а знаевме.
Сите стоевме на бреговите секој ден, мирни и миризливи како млади борови, а знаевме.
Низ дождот удираа исечоци од спомени, и се лепеа по образите нивните пожолтени страници, а ако пробаш да ги оттргнеш и убаво да ги прочиташ, дождот ја растопува хартијата сосема. Подобро е да ги оставам залепени. Спомен. Преклопување на листови хартија.

Смеј се додека го читаш ова, зашто јас не можам. Но ти би се насмевнал и би растегнал две три самогласки за да искажеш почит.

Водата молчи. Водата која дава живот, водата која чисти отрови, водата што го усмртува телото кое е презатруено.

 Ќе се видиме, пријателе.

Мирно почивај во ветрот...