Плевел

30.03.2008

Немам очи за да знам
Дали си тоа навистина ти?
Дали ме зјапаш со ладнокрвност на запрен часовник
Дали уморен, на лицето имаш восок
За мене си само измислена соната
Која копнеж ме потиска гласна да ја чујам
А дотогаш нема да успее да ме движи глад
Ниту бура над непостоечки кров
Само од невидливиот скокот црпам јад 

Немам света алчност за да откријам
Дали времето твојот дел си го зеде
Или ти со украсна панделка си му го дал?

Одеднаш истовремено ги слушам сите огласи и сфаќам
Оној кој би ме земал за своја
Со се што носи водата на клаустрофобичниот немир
Оној кој би ме поднел цела
Со се што за себе правев и се што немам сега
Замина одамна на печалба,
Никна во црн пукнат механизам.

Сега постои само тој што секој ден ме буди со колачи и истиот предлог.
Дојди на моето патување - вели
И тогаш зажалувам, што ни слепа не научив да бидам сенка.