the precious solitude

20.06.2008

Нема вечно да бегам од желбата врз која ми се залепени мислите,
    Зашто веќе ја гледам во секое дрво и стакло.
И ме боли.
    Затоа ајде веднаш да си одиме дома, на забранетиот брег.

Дома не е само огниште со топла супа врз белата прекривка. 
Дома е сатанизам и изработување на чадори.
Дома е и одбиената голтка илузија.
Дома е празна автобуска станица, со дури два улични фенера. 
Дома е златна јаболкница полна цреши.

     Се што ни раѓа душата е немарно посеано низ тоа сјајно поле пченица полно одвратен мирис од здивовите на ситните животинки, но безгрижно оптегнато под небо на авиони. 
     Дома. Јас и јас, две големи лажици и никакви грижи.
Што ли денес ни искикотија прозорците на тајната?
     Не грижи се најмила Јас,
Сè ќе ни каже првиот фотографиран здив на зората.