Мазохизам

09. 11. 2008

Репресија и агресија, тенка бела завеса врз лицето 
Да не дадам, да не видат
Како замолкнува сонцето.

Кататонија во дисхармонија, околу мене наелектризирана прашина
Да не кажам, да не чујат
Кaко гние свилата.

Мазна дланка на крајот од скршена рака
Кожата е нежна, но духот под нејзе бавно солзи
Туѓи синџири на моето грло.

Делкај, крши
Колвај, раскрвари
Лизни, заведи ги
Кажи им да те ослободат!

..сега побарај прошка, седни.
Втисни малку шепот.

Мазно срце во исплашено дете
Со векови седи на работ на тајниот премин
На пат не се тргнува без поздрав.

Во жално незаситен воздух, рацете ќе истечат.
Да не допрам, да не знаат
Дека стои и времето зачудено.