црниот чајник

03. 07 .2008

- ...Во ред е прашањето, немам причина да ви одолговлекувам нели, но навистина не знам од каде ли ја довлечка.
Во тие први денови веќе се сомневав дали можеби тој е полуд и од неа.
Па таа изгледаше толку млада!
Безвременски млада...со некаков тап, стаклест поглед би рекла.

- Но многупати во разговорите алудиравте на став дека вашата маќеа не поседуваше задоволително психичко здравје, да?

- Мислам дека покрај се, имаше вкус за роденденски подароци.
Кога го имаш тоа, кому му е гајле за психичкото здравје?

- Што се случуваше со татко ви?

- Жалев, а и сега жалам што ја љубеше цели 20 години. А претпоставувам молкот нејзе и ги носеше мирот и среќата, па затоа ќе кажам вака: искрено жалам што и двајцата на свој начин беа среќни цели 20 години, но вистина беше.
Но не спиеја заедно, и тој никогаш не се помири со тој каприц на својата будала невеста.
Таа всушност секогаш тврдоглаво спиеше на подот. Презриво кикотејќи се му велеше дека само во тој дел од неговиот студен куп цигли за нејзе има дом.
Татко ми не беше човек кој само создаваше морничава уметност, тој беше човек кој ја живееше истата.
И така, понекогаш ги корнеше ружите на западниот ѕид од дворот, и заедно со боцкавите стебла и умртвените корени ги расфрлаше насекаде низ нејзината соба, на работ на прозорецот, врз креветот, под огледалата, во пудрата; често и кон нејзиното лице, ако се најдеше и таа таму.
А откако достоинствено ќе го завршеше својот театар, огнот во очите повторно му се гаснеше. И отсечно и забрануваше да ги помести ружите од случајните места на кои се распрснале, велејќи и да ги чува и во смртта штом веќе сака го чувствува својот дом.
Јас бев малечка и ја мразев бледата девојка и нејзината соба бидејќи праговите ги облетуваа тешки скапани миризби.
Но велам беа среќни, на начин кој воопшто не ме интересираше и се гадев кога ќе го помирисав во воздухот, и не се караа ни за тоа.

- Па зарем немаа никакви кавги?

-  ...Хм.
Да речеме дека....таа...и таа ја сакаше уметноста.
Еднаш дознав дека своевремено, како девојче, се знаело дека ќе стане сликарка. И кога пристигна кај нас, се што донесе со себе беше еден чајник. Порцелански, но не којзнае колку скапоцен, а сепак совршено прекрасен, знаете.
Блескаво црн со вкусни шари во јарки бои.
Всушност беше и единствен кој го имавме, но никогаш не се користеше.
Таа попрво секојдневно ќе пиеше ладна вода од бунарот токму на пладне отколку да го користи за неговата вистинска намена.
И знаете, навистина никогаш ја немав видено лута, бидејќи отсутноста и налудничавиот поглед ја правеа нереална и ладнокрвна.
Но тоа што го затекнав кога влегов во градината тоа последно заедничко попладне, беше дефинитивно чист бес.
Беше лута бидејќи татко ми и го скрши омилениот чајник...од нејзината глава.
Е, кршењето на чајникот го менува животот.
Тоа изгледа конечно го разбранува дното на езерото.
Зашто тука завршува глупавата приказна за само уште еден промашен експеримент на тој старец, кој не го оправдував од самиот почеток.
Оживеа. Отиде да умре по своја волја, а не во рацете на човекот кој, се разбира многу подоцна дознав, ја купил на едно од своите далечни патувања.
Но, и откако исчезна таа некаде со парчињата од својот чајник во раце, единствени мисли поврзани за неа ми беа размислувања дали можеби, на местото каде што замислував дека има пукнатинка на черепот, и никнала млада роза, што сигурно многу би ја расположило.
А тогаш би била и уште поинтересно парче за сликање.
Ама како и да е, ја напуштивме куќата и не ја спомнавме повторно.
Не беше важно.
Татко ми веќе имаше други планови, а јас се омажив за селскиот аптекар.
Но пак ќе речам, будала девојка, па не беше толку страшно, мажот секогаш знае подобро.
Паметам уште само дека, една од наредните години кога последен пат ја посетив празната куќа и нејзината мрачна соба, сеуште се врткаа по креветот остатоци од скапаните ружи.