школки.

11. 05. 2009

И, зошто?
Зошто ми велат дека небото е бескрајно неограничено?
Не ми користи тој факт. Јас не го перцепирам цело. Делот од него кој секојдневно го погледнувам, има своја граница и јасно име, запишано во некој дебел астролошки тефтер, свое теме и врв на небесните прсти.
Зошто сеуште ме лажат дека вистинското богатство, себеси и својата деликатна детална природата исполнета како богат корален гребен, е мое и никому не му го должам ниту изнајмувам?
Ножици во негувани раце ми сецкаат ретки примероци од животот на сопствениот микрокосмос, а потоа внимателно ги бришат отпечатоците.
Потоа ме одгледуваат како расно кученце со добро исчеткано педигре, ми се восхитуваат како на квалитетен путер за кој е смртен грев да се намачка врз сув леб; ме полираат како совршено изработена машина, која веднаш штом сите делови совршено и се склопат, ќе појде на пазарот за марки докажани во висока функционалност и соодветно висока цена.

Отсекогаш бегав.
Седев под масата и им ги гризав чевлите.
Зошто да ги убедувам дека тоа не е така?
Кога уживаат да ме мачат.
Да ме повикаат, па да не ми ја дадат конзервата со риба.
Да ме облекуваат и да ме кријат.
Да ме соблекува и да ме крие.
Да ме чешлаат и да ме кријат.
Да ме разбушавува и да ме крие.
Зошто ги боли мојот слободен повик?
Никогаш не ти бил потажен здивот.
A мене што ми донесе животот?
Затвор во школки со мртво месо.