едноставна.

20.05.2008

Кога вода би ги миела бакнежите
И талозите туѓа радост
Би одбрала вечност со лицето во калта.
Кога сечило би можело да ги одлепува отпечатоците
И свиленоста на туѓата пот
Би посакалa засекогаш да сум кротка срна.
Со само еден удар кој ќе го скрши синиот здив од чад
Ќе се откажам од својот мазохизам.

За работите некогаш го чекав погодниот момент
Чекав сите да се смееме                                                                    
Чекав од смеа да се гребеме
Да откопаме простор.

Сега веќе не би се вратила никогаш таму
Не сум бронзен ангел
Јас сум своја света статуа од диво месо     
И сама ќе се смеам
И пак и пак ќе се смеам.