лош ден

25. 03. 2009

...Вознемирена од ѕвекотот на стаклената врата, таа ги отвори очите и се најде во реалност поместена за неколку линии подоле.
Не и требаше многу за да сфати дека се наоѓа на подот.
Лежеше во ексклузивната продавница мирно како замрзнато парче риба, со точно одредено убаво парченце од раскошно темносиниот тепих на пиедесталот.
Крзно на градите, гласни чекори наоколу. Цврсто слепена со гумената глазура, со носот на четвртина метар од стаклото, тешко можеше да размислува. Но светот изгледаше поубав од овде.
Неможеше да ги затвори очите, но можеше да се сети на темнина полна со грубите гласови на жените од фабриката, а потоа влажните, лепливи раце што безобразно ја допираат додека и ги пакуваат деловите во црна кутија.
Но нема веќе паника. Одамна прифати дека никогаш нема да докаже дека некаде во изработката е направена грешка и всушност има жива девојка во излогот. Никој никогаш не успеал да докаже дека е жив.
Кога само би и ја тргнале пластиката од лицето и рацете...самата веднаш би си ја искинала совршената лушпа за да стигне до самотијата, зашто кога кожата ти е пластична, душата те чеша без прекин.

Младиот господин веќе грубо ја извлекуваше од рацете на земјината гравитација, враќајќи ја на старото место.
Таа му ги гледаше големите дланки како мафтаат пред нејзините очи, поправајќи и ја фризурата. Тогаш помисли на едни други познати дланки....
 

........................................
 

...Коцка, квадратче, коцка, квадратче, коцка.
“Кажи ми за да можам да те обликувам, во колку димензии сакаш да постоиш?” – ја праша Креаторот.
“А каков избор имам?” – возбудено прашање наместо одговор.
“Не сум смислил сеуште. Не знам да смислувам. Се обидувам понекогаш. Ја пуштам славината и си полнам чаша инспирација. Но секогаш горчи. Не можам да творам под такви услови. Те прашав само од учтивост, зашто и без тоа знам да ја создадам најдобрата обвивка за било чие постоење.”

Магија. Коцка. Ги положи волшебните прсти врз нејзе, и ги извади шарените фластери кои и ги покриваа тајните, оние тајни му претходат на зуењето на невроните и телесните реакции.
Стравовите бесно извреа од поткожниот молк.
За да ја зачува безвременска, прво мораше да ја исчисти од токсините.
За да ја исчисти од токсините, мораше да ја претвори во бесмислена.
Мазно парче ѕид на кој малите девојчиња можат да си ги огледаат румените образи.
Неприродност што ќе води љубов со сечие поткупливо сетило.
Тоа го знае секој добар мајстор на мртва уметност.
“Никогаш нема да те продадам,” ја погали по образот со мекиот показалец.
“Дали е сега вистина, пеперуго, дека си поубава мртва?”

........................................

Стаклената врата ѕвечна и лесно се отвори.
“Здраво? Има ли некој?”
Една постара, миризливо уредна госпоѓа со благо наснежена шапка влезе во пространата продавница.
“Извинете, господине, една од куклите во вашиот излог паднала.”
“Ох, не повторно...” Промрморе главата која штотуку ѕирна над пултот.
“Трети пат денес. Лош ден.” – процеди сам за себе младичот додека ги засукуваше ракавите на фината кошула, одејќи накај излогот.