Железничка

16. 10. 2008

_________________________________________________________________

Секаде има место за зачин од фино издробени срца,
мачнината од негирање на кршливи светови,
наглите астрономски разочарувања, убодите од остри корици.
Но ова е отпадот на бавно уништуваните, каде во недоглед се трупаат работниците кои цел свој живот ги премостувале световите,
младите умови кои сонцето престанало да ги грее под стреата на стерилноста, жените кои ден на ден, жртвувале за да лекуваат туѓи рани,
се расклопувале суптилно бавно.
Нештата што ги гледаш таму повторно нема да ги видиш,
но безимен познат мирис ќе те прогонува при секое залутување.
Безбројни лепливи отпечатоци од прсти на стаклата, нечистотија на металот,
а ако се потрудиш внимателно да погледнеш внатре можеш да ги видиш како врескаат,
молчат и се смеат.
Сите оние кои некогаш го довеле својот живот во пресек со старото празно железо.
Ова е место на кое што уредно спакуваните уништените предмети,
распарчени ликови и испиени сенки ги качуваш во првиот воз;
гледаш како бавно и за првпат во р'ѓосаната историја на машинеријата - тивко, заминуваат.
Во вториот ги сместуваш неупотребените желби и копнежи,
и полу тажно-полу налутено ги праќаш по ѓаволите.
Третиот пристигнува празен, и си оди празен истотака.
И набљудувачот за момент е маѓепсан од ништото,
секој што некогаш ноншалантно погледнал кон нив ја чувствува сета таа празнина како своја се додека ги гледа, како ничија и сечија,
на секој што некогаш се возел во тие вагони со својата приказна цврсто припиена за себе; а кога во атмосферата ќе остане само мирисот,
туѓинецот се сепнува и се враќа во живот.
Затоа што на крајот од денот, Sepia-осветлувањето се гаси, звуците се враќат.
И сите нејзини тажни станари порано или подоцна ја напуштаат, ја оставаат сама заробена во крајот на светот и милионите почетоци на времето,
ја оставаат помирена со својата несоница.

                                       

_________________________