06. 07. 2011
Јас овде нема да заживеам, нема да про’ртам и потерам, нема да си најдам ритам, оддишка и ред.
Ќе изгнијам вака, во утробата нежно а на рабовите грубо, од тебе шупливо а од себе преполно, прелеано, насекаде растечено.
Ќе ти бидам само несон, недом, неживот.
Пушти ме.
.
.
...тогаш човекот се намурти.
...тогаш човекот се расплака.
...тогаш човекот се насмевна.
.
.
No comments:
Post a Comment